Ludzie na walizkach to zbiór rozmów Szymona Hołowni z osobami, które choroba, nieszczęśliwy wypadek albo zły los doprowadziły na granicę życia i śmierci. Czy stamtąd widać więcej? Jaki sens ma cierpienie? Jak nie poddać się zwątpieniu? Co o życiu mogą nam powiedzieć ci, którzy na własnej skórze przekonali się, jak bardzo jest ono kruche? Wśród bohaterów książki znaleźli się nie tylko pacjenci i ludzie chorzy, ale również ich najbliżsi oraz lekarze - z ludzkim bólem zmagający się na co dzień w życiu zawodowym. O dramatycznych wyborach, z jakimi przyszło im się zmierzyć, rozmówcy Hołowni opowiadają jednak bez ckliwości, za to z ogromnym dystansem i mądrością.




Z cierpiącymi trzeba rozmawiać językiem znanym tylko tym, którzy przeszli przez cierpienie. Wie pan, kiedy umarła moja córka, a moja żona leżała w szpitalu, miałem wokół siebie wielu pocieszaczy, tłumaczy, mędrców przekonanych, że skoro wpiszą cierpienie w jakiś łańcuch przyczyn i skutków, przestanie być ono groźne, że jeśli coś zrozumiem - przestanę czuć ból. To bzdury. Najwięcej zrobili dla mnie ci, którzy nic nie mówili, po prostu przyszli i siedzieli. To ja robiłem im herbatę, pytałem, czy czegoś im nie trzeba. Wbrew dzwoniącym do mnie wtedy psychologom, którzy proponowali, że wyprowadzą mnie z poczucia żałoby, cierpienie ma i musi mieć swoje miejsce w naszym życiu.




fragment rozmowy z Kazimierzem Szałatą pt. Pamięta pan Hioba?
Ludzie na walizkach to zbiór rozmów Szymona Hołowni z osobami, które choroba, nieszczęśliwy wypadek albo zły los doprowadziły na granicę życia i śmierci. Czy stamtąd widać więcej? Jaki sens ma cierpienie? Jak nie poddać się zwątpieniu? Co o życiu mogą nam powiedzieć ci, którzy na własnej skórze przekonali się, jak bardzo jest ono kruche? Wśród bohaterów książki znaleźli się nie tylko pacjenci i ludzie chorzy, ale również ich najbliżsi oraz lekarze - z ludzkim bólem zmagający się na co dzień w życiu zawodowym. O dramatycznych wyborach, z jakimi przyszło im się zmierzyć, rozmówcy Hołowni opowiadają jednak bez ckliwości, za to z ogromnym dystansem i mądrością.

Powieść Przypadek to pierwsza powieść Grzegorza Miecugowa. Nazwisko autora, który jest znanym dziennikarzem telewizyjnym, może sugerować, że Przypadek, to powieść z kluczem. Jednak Czytelnik nie znajdzie w powieści żadnych odniesień do polityki, którą autor zajmuje się na co dzień.

Przypadek to opowieść o nieufności i próbie ucieczki od własnego losu człowieka, który przeżył silny wstrząs emocjonalny. Akcja powieści osadzona jest w polskich i niemieckich realiach czasu kryzysu ekonomicznego i toczy się przez trzy jesienne tygodnie, które mają Marcinowi Szusterowi pozwolić zmienić swoje życie i zacząć je od nowa. Akcja, momentami sensacyjna, opowiada o realiach polskiej rzeczywistości początku stulecia, ale momentami odnosi się do kosmosu i wiary, co o tyle nie zaskakuje, że Grzegorz Miecugow jest absolwentem Wydziału Filozofii UW.

Lwów, maj 1939 roku. W strasznych męczarniach ginie mały chłopiec. Wieść o rytualnym mordzie dokonanym przez Żydów obiega miasto. Wybucha panika. Czyje dziecko będzie następne?
Całe miasto liczy na komisarza Edwarda Popielskiego. Jednak komisarz nie chce poprowadzić sprawy. Nie tym razem.

Widmo zbliżającej się wojny i paraliżujący strach rządzą Lwowem, tylko jego przestępczy świat wciąż żyje według starych reguł. Każdy zna tu Popielskiego, który działa wyłącznie nocą. Nikt nie chce z nim współpracować. Nikt nie chce mu się narazić.

Miasto przesiąknięte zbrodnią przesłonił cień Erynii bogiń zemsty.

Prowincja może być miejscem magicznym, pełnym wydarzeń i emocji, gdzie po prostu chce się żyć. Miejscem, w którym zdarza się tysiące spraw, zgodnie z przemianami tego świata, pokornie poddanym porom roku, biegnącym czasem może trochę wolniej, spokojniej, bez korków na ulicach i laptopów na kawiarnianych stolikach... Nad którym świecą te same gwiazdy, to samo słońce, brodzą w błękicie te same chmury.

"Prowincja pełna gwiazd" to refleksyjna opowieść o prowincjonalnej codzienności, której wielkie i małe historie rozgrywają się wśród mazurskich krajobrazów. Zaskakująca historia kobiety, która odbywa swoistą podróż w czasie, podróż do nieznanych korzeni. Odkrywa przeszłość, której nie znała i tajemnice, które niekoniecznie chciała poznać. Czytelnicy spotkali się z bohaterami powieści w książce - "Prowincja pełna marzeń".

Ta przewrotnie napisana książka to poetycka opowieść o muzyce, miłości i pasji.
Znużona codziennością Agnes wyjeżdża do Wenecji. Tam spotyka Casanowę, Marco Polo i Vivaldiego. Każdy z nich ma swoją skrywaną namiętność i każdy z nich odnajduje w Agnes cząstkę siebie...

W roku 1982 Haruki Murakami sprzedał jazzowy bar i poświęcił się pisaniu, a chcąc utrzymać się w formie, zaczął biegać. Po roku treningów przebiegł samodzielnie z Aten do Maratonu. Od tamtej pory zaliczył dziesiątki maratonów i kilka triatlonów, piszą między wyczynami kilkanaście cieszących się ogromnym uznaniem książek. W O czym mówię… rozważa wpływ biegania na swoje życie i przede wszystkim na pisarstwo.
Książka ta jest po części rejestrem treningów, dziennikiem intymnym, pamiętnikiem z podróży, a po części wspomnieniami. Obejmuje czteromiesięczny okres przygotowań do Maratonu Nowojorskiego z roku 2005. Świat Murakamiego oglądany przez soczewkę biegania jest na zmianę zabawny i otrzeźwiający, radosny i filozoficznie zadumany, ale nade wszystko odkrywczy - zarówno dla tych, którzy biegają i nie czytają książek, jak i dla tych, którzy czytają i nie biegają.

Przed państwem kibuc Mecudat Ram. Od strony gór słychać tu czasem huk dział, a nad głową warkot wrogich samolotów. Mimo to w zielonej dolinie, gdzie mieszkają żydowscy osadnicy - starzy i młodzi, pełni ideologicznego zapału lub rozczarowani swoim losem - życie toczy się jak w każdym innym miejscu na świecie.
Opuszczony przez żonę Ruwen samotnie wychowuje dzieci, jego córka Nogah wdaje się w niepożądany romans, rozmiłowany w biblijnych cytatach kierowca Ezra zaniedbuje Bronkę, która szuka pocieszenia w ramionach sąsiada, a wszystko to czujnie obserwuje stara Fruma, nałogowo trudniąca się roznoszeniem plotek.

Nordic walking zdobywa przebojem świat i nic w tym dziwnego - trudno wyobrazić sobie przyjemniejszą i łatwiej dostępną formę aktywności - wystarczą dwa kije, wygodne buty i apetyt na zdrowie.

Samotny ojciec to zjawisko budzące zdziwienie. Tym bardziej ojciec z czterema córkami! Prawdziwa konfrontacja z kobiecym światem: prowadzenie domu, gotowanie, wywiadówki, bunt nastolatek, humory i hormony, pierwsze miłości córek i ich życiowe wybory Do tego kryzys wieku średniego, podszyte flirtem współczucie koleżanek z pracy, tęsknota i poczucie winy. Jak sobie z tym wszystkim poradzi samotny ojciec?

Przetłumaczone na kilkanaście języków, bestsellerowe „W głębi kontinuum” to pionierska książka, która zapoczątkowała na Zachodzie nurt rodzicielstwa bliskości. Właśnie na fali zainteresowania koncepcją kontinuum do łask powróciły chusty i nosidła! Brytyjski Channel 4 uznał ją za jedną z trzech najbardziej wpływowych koncepcji wychowawczych XX wieku.
Jean Liedloff inspiruje do poszukiwania „straconego szczęścia”, które sama znalazła wśród Indian z plemienia Yequana, z którymi żyła przez wiele miesięcy. Obserwując ich niesamowity spokój, pogodne usposobienie i umiejętność czerpania radości z codziennych wydarzeń, odkryła, że korzenie tego stanu ducha leżą w sposobie wychowywania przez nich dzieci.

Wnikliwa powieść psychologiczno-obyczajowa, rozgrywająca się przez ponad dwadzieścia lat. Jest rok 1976. Rodzina McKotch - Frank, naukowiec, jego żona i troje dzieci - spędza ostatnie szczęśliwe lato. Wkrótce okaże się, że ich nastoletnia córka, Gwen, cierpi na zespół Turnera. Czy można było temu zapobiec? Frank, pełen wyrzutów sumienia, rozwodzi się z żoną, synowie idą swoją drogą. Czy wszyscy razem będą umieli się jeszcze porozumieć? Pełna refleksji nad ulotnością życia, opowieść o sile więzów krwi.

Zniewalający debiut literacki o doświadczeniach kulinarnych,
które stają się jednocześnie niezwykłymi lekcjami życia.
Pod wpływem aromatów i smaków własnych wyrobów uczestnicy niecodziennego kursu gotowania przechodzą metamorfozy, poznają lepiej siebie i świat.

„Wszyscy zaczynają od pytania, czym są niezbędne składniki… — Lillian zamilkła i uśmiechnęła się. — Powiem od razu, że nie mam i nigdy nie miałam takiej listy. Nie podaję też gotowych przepisów. Dodam tylko, że nauczycie się tego, co trzeba”.
Szkoła niezbędnych składników to relacja z życia ośmiu osób, które w każdy poniedziałkowy wieczór spotykają się na kursie gotowania. Prowadzi go Lillian, znana mistrzyni kuchni, której alchemiczne zabiegi kulinarne przysporzyły niemałej sławy. Szybko jednak staje się jasne, że wszyscy uczniowie — w tym nastoletnia kelnerka, młoda matka, wdowiec i małżeństwo z wieloletnim stażem — przychodzą w poszukiwaniu przepisów na coś więcej niż tylko potrawy. Powoli kwintesencja kuchni Lillian zaczyna wykraczać poza restaurację i zakradać się do sekretnych zakamarków życia uczniów, co wywołuje zupełnie zaskakujące, a często i smakowite skutki.

Autorka leciała na wakacje na piękną wyspę Bali, by spotkać się z siostrą, mieszkającą na co dzień w Australii. Gdy po przylocie na lotnisku skontrolowano jej bagaż, znaleziono ponad cztery kilogramy marihuany, które ktoś musiał tam ukryć już po odprawie. Po pokazowym procesie zapadł wyrok: dwadzieścia lat więzienia... Niezwykła relacja z piekła, przypominająca słynny „Midnight Express”.

„Nigdy nie zapomnę tego, co się stało w drodze przez góry. Czasami wydaje mi się, że nie mija nawet godzina, bym nie wracała do tego myślą.
Ale potem wydarzyło się coś cudownego i niezwykle obiecującego. Dziś uważam, że to był dar.
Jak by się wszystko potoczyło, gdyby udało nam się przyjąć ten dar wspólnie? Ale my byliśmy śmiertelnie przerażeni. Ty najpierw padłeś na kolana, pozwalając, żebym Cię pocieszała, a potem nagle się poderwałeś i puściłeś biegiem.
Już po kilku dniach każde z nas patrzyło w swoją stronę. Straciliśmy zdolność czy też wolę spoglądania sobie w oczy (...)”


On - badacz klimatu – racjonalista. Ona - skłania się ku religii i mistycyzmowi.
Fascynująca historia, która jak zwykle u Gaardera podszyta tajemnicą.
Dlaczego miłość, która wydawała się wieczna – tak nagle się skończyła?

Autobiograficzna opowieść o traumatycznym dzieciństwie Davida Thomasa – miał wspaniałą kochającą matkę, idealną, gdy była trzeźwa. Gdy się napiła, traciła kontakt z rzeczywistością i katowała swoje dziecko. Stawała się bardzo agresywna. A potem nic nie pamiętała.

Nasycona osobistymi przeżyciami szczegółowa relacja młodego małżeństwa (Danuta - tekst, Danuta i Tomasz - zdjęcia) z pierwszego etapu podróży dookoła świata, podczas której, w ciągu dziewięciu miesięcy, autorzy zwiedzili Litwę, Rosję, Mongolię, Chiny z Tybetem, Nepal, Indie, Tajlandię, Kambodżę, Malezję i Singapur. Barwnie napisana książka niesie duży też ładunek wiedzy i praktycznych informacji dla zarażonych bakcylem włóczęgostwa obieżyświatów.

"Już nawet nie pamiętam, kiedy dokładnie zrodził się pomysł wielkiej wyprawy. Chyba każde z nas nosiło po prostu w sobie skryte marzenie o podróży dookoła świata. Wyruszyć... Ale jak?  I wreszcie przyszedł czas próby. Czy damy radę? Czy jesteśmy wystarczająco silni? Czy potrafimy wyrwać się z kieratu dom-praca, żyć życiem bezrobotnych włóczykijów i poczuć, czym naprawdę jest wolność i szczęście?"

Książka o najważniejszych problemach archeologii: rabowaniu archeologicznych stanowisk, dyskusji o pochodzeniu Słowian i miejscu badań nad starożytnością we współczesnej świadomości historycznej. Autor odsłania nową, pasjonującą dziedzinę archeologii – wykopaliska w archiwach, mające na celu poszukiwanie informacji o stanowiskach, kolekcjach i zabytkach uznanych za zaginione, na przykład w wojennej zawierusze. Stara się także pokazać, jak niezwykle barwna była starożytność i jak wiele warstw niezbędnych do jej rozpoznania pozostaje ciągle poza zasięgiem archeologa, ale jednocześnie, jak bliskie naszemu było zachowanie ludzi sprzed kilkunastu wieków. Pokazuje niezwykłą temperaturę archeologicznej przygody – mozół składania układanki pozornie nieistotnych faktów i znaczenia mało efektownych znalezisk – oraz emocje towarzyszące wykopaliskom. To jego opozycja do potocznego widzenia archeologii jako nauki o „garach”, „kościach” i „kamieniach”.

Laurence, dziecko paryskich slumsów, bardzo wcześnie doświadczył przemocy. Kiedy po raz pierwszy sięgnął po narkotyki, nie zdawał sobie sprawy, że na piętnaście lat zostanie wkręcony w piekielne tryby: uzależnienie, przemoc, kradzież, przemyt, AIDS.
W więzieniu, kiedy był bliski samobójstwa, w sposób zupełnie dla niego nieoczekiwany dotknął go Bóg: Laurence, całkowicie niewierzący, przeżył nawrócenie. Rozpoczął powolny i trudny proces odrodzenia. „Dobry łotr” współczesnych czasów ciągle przypomina nam o działaniu łaski Boga w życiu człowieka, „ponieważ dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych”. To mocne i poruszające świadectwo prowadzi czytelnika od bram piekła do spokoju Nieba!

Autor:
LAURENT GAY urodził się w 1964 roku. Jest żonaty, ma dwoje dzieci.
Pracuje zawodowo, angażuje się w działalność grupy modlitewnej „Chwała” w Wandei oraz w dzieło nowej ewangelizacji, przekazując świadectwo swojego życia młodzieży.

Nastolatkom nie trzeba przedstawiać Grażyny, Kamila, Komety i Jacka. Wszyscy, po dramatycznych przeżyciach, starają się ułożyć sobie świat. Grażyna, po wyrwaniu się ze szponów sekty, znajduje satysfakcjonującą pracę. Kamil, jej eksmąż, definitywnie zrywa z alkoholem. Jacek po terapii studiuje i para się fotografią. A Kometa, jak zawsze, ma niesamowite pomysły... Celne obserwacje psychologiczno-obyczajowe, nieco humoru i - „samo życie”.

Greta w końcu pogodziła się z myślą o wakacjach na Elbie bez swoich starych znajomych, z którymi miała nadzieję spotkać się ponownie w Ligurii. W domku nad morzem zaczyna prowadzić dziennik, w którym zapisuje najskrytsze myśli. Wkrótce spotyka Daniele – przystojnego bruneta, który potrafi zawrócić dziewczynom w głowie, Penny, która uwielbia się stroić, oraz nieśmiałą, lecz rozważną Camillę – i lato, mimo wszystko, zapowiada się radośnie i beztrosko. Jednak nie każdy pocałunek jest jak z bajki, a stan zakochania nie trwa wiecznie. Greta opisuje swoje uczucia, miłość i rozczarowanie, a ostatnią stronę dziennika wyrywa. Kilka miesięcy później jej notes trafia w ręce poszukującego natchnienia pisarza. Ten sam domek, to samo morze – tylko bez Grety. Czy autorowi uda się odkryć, jak zakończyła się pierwsza miłość wrażliwej szesnastolatki?

Prawdziwe historie ludzi, którzy żyjąc w różnych miejscach – w Moskwie, czy na Bora-Bora – jednakowo tęsknią za bliskością i marzą o miłości. Opowieści ukazujące wielką prawdę, że szczęście i tęsknota człowieka mają zawsze podobne oblicza – niezależne od szerokości geograficznej, statusu społecznego i koloru skóry.
Zebrane w jednym tomie felietony Janusza L. Wiśniewskiego ukazywały się w miesięczniku Pani.

Janusz L. Wiśniewski – doktor informatyki i doktor habilitowany chemii, naukowiec i pisarz, autor bestsellerowych powieści S@motność w sieci, Los powtórzony, a także zbiorów opowiadań Zespoły napięć, Intymna teoria względności oraz Molekuły emocji. Ostatnio w Wydawnictwie Literackim opublikował Czy mężczyźni są światu potrzebni? Obecnie mieszka i pracuje we Frankfurcie nad Menem. Na swojej stronie internetowej (www.wisniewski.net) pisze: Panie, pomóż mi być takim człowiekiem, za jakiego bierze mnie mój pies…

KSIĄŻKA ROKU 2009 WEDŁUG DZIENNIKA „FINANCIAL TIMES”!
BESTSELLER „NEW YORK TIMES”, „WALL STREET JOURNAL”, „LOS ANGELES TIMES” ORAZ „PUBLISHERS WEEKLY”!

Najnowsza powieść autora „Świata według Garpa”!
New Hampshire, rok 1954. Spławianie drewna powoli staje się przeżytkiem. W podupadającej osadzie Twisted River kucharz o trudnym do wymówienia nazwisku Dominic Baciagalupo prowadzi stołówkę dla robotników z tartaku. Niefortunna pomyłka jego dwunastoletniego syna Danny`ego wyzwala lawinę zdarzeń, które na zawsze odmienią jego życie. Zmuszeni do ucieczki, ojciec i syn rozpoczynają pięćdziesięcioletnią podróż w poszukiwaniu szczęścia i utraconej tożsamości. Przeszłość, która nie daje o sobie łatwo zapomnieć, rzuca ich z miejsca na miejsce, zaś próby odbudowania normalnego życia skupiają się wokół kulinarnych poczynań Dominika i kariery literackiej Danny’ego. Czy kiedykolwiek uda im się odzyskać spokój i znaleźć to, czego szukają?

Najnowsza powieść autora „Świata według Garpa” obfituje w wypadki dramatyczne i mrożące krew w żyłach, ukazane z charakterystyczną dla Irvinga kąśliwością i dystansem na tle przemian zachodzących w Ameryce drugiej połowy dwudziestego wieku. To powrót Irvinga, jakiego pamiętamy z „Hotelu New Hampshire” i „Regulaminu tłoczni win”. Powrót w wielkim stylu.

John Irving (ur. 1942) - jeden z najbardziej znanych współczesnych pisarzy amerykańskich, były zapaśnik, scenarzysta filmowy; w 2000 roku otrzymał Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany do filmu „Wbrew regułom” (na podstawie własnej powieści „Regulamin tłoczni win”); zagrał epizodyczne role w filmach „Świat według Garpa” i „Wbrew regułom”, a ekranizacje jego powieści cieszą się wielkim powodzeniem wśród miłośników kina. Mieszka w Nowej Anglii, w stanie Vermont.
Część dzieciństwa i wczesną młodość spędził w Austrii, gdzie rozpoczął studia z historii sztuki i filozofii. Debiutował w 1968 roku powieścią „Uwolnić niedźwiedzie”, po raz pierwszy ukazując w niej świat niewydarzonych wędrowców, przemieszczających się z New Hampshire do Wiednia i przypatrujących wydarzeniom wstrząsającym XX-wieczną historią, ale w większym stopniu zaopatrzonych we własne, wewnętrzne trzęsienia ziemi.
Światowy rozgłos przyniosła mu czwarta z kolei książka „Świat według Garpa”, znana także z wersji filmowej – podobnie jak „Hotel New Hampshire”, „Regulamin tłoczni win”, „Modlitwa za Owena” i „Jednoroczna wdowa” (tytuł filmu: „Drzwi w podłodze”). W Polsce ukazały się także pozostałe książki Irvinga: „Metoda wodna”, „Małżeństwo wagi półśredniej”, „Wymyślona dziewczyna”, „Syn cyrku”, „Czwarta ręka”, „Zanim Cię znajdę” oraz zbiór opowiadań „Ratować Prośka”.

- Ostatni gaszą światło - ten gorzki żart opisujący, co stałoby się po otwarciu granic, powtarzano często w PRL. Gdy granice przestały pełnić rolę kordonu nas od świata zewnętrznego, z szans na lepsze życie poza Polską skorzystały miliony obywateli Rzeczpospolitej. Jak się odnaleźli w nowej sytuacji? Co zyskali, co - być może stracili?

Barbara Szczepuła opisuje w swoich znakomitych reportażach nie tylko polskich lekarzy, którzy leczą szejków w Arabii Saudyjskiej, architektów projektujących rezydencje w Wielkiej Brytanii , inżynierów -budowniczych sztucznych wysp w Dubaju, milionerów z Doliny krzemowej i Australii. Są tu też kobiety, które zmieniają pampersy staruszkom oraz dziewczyny i chłopcy pracujący na "zmywakach". Opowieści często przejmujące, czasem zabawne, zawsze pisane są z wielką życzliwością dla ludzi.

Barbara Szczepuła - dziennikarka i reportażystka. Jej głośna książkę "Dziadek w Wermachcie", opisująca losy gdańszczan, Kaszubów, Kociewiaków wcielanych w latach II wojny światowej do armii niemieckiej, wyróżniło w roku 2007 jury Nagrody Głównej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Za najlepszą książkę 2004 roku został uznany przez czytelników Dziennika Bałtyckiego jej zbiór reportaży "Przystanek Politechnika". "Kod Heweliusza" (2006) to jak napisał Stefan Chwin - "...konstelacja gdańskich losów sięgających od Władywostoku do Gibraltaru i Nowego Jorku. Jak w pryzmacie załamuje się w niej historia Polski i świat ostatniego stulecia". Książka otrzymała nagrodę prezydenta Gdańska.

Książka, przy której uśmiejesz się serdecznie i łezka błyśnie Ci w oku. To powieść emerytowanej policjantki o życiu, pracy, sytuacjach ekstremalnych i zabawnych. Prawdziwa do bólu, odsłaniająca prawdę o pracy stróżów prawa, a jednocześnie pokazująca drogę kariery kobiety w tak męskiej profesji.

Barcelona przełomu wieków XIX i XX. Miasto pełne błota, przekrętów, salonów gier, burdeli i spelunek przekształca się w piękną i funkcjonalną metropolię za sprawą dwóch wielkich wystaw światowych z 1888 i 1929 roku.
Onufry Bouvila, sprytny wieśniak, przybywa do Barcelony w czasie przygotowań do pierwszej wystawy. Zatrudnia się przy roznoszeniu wśród robotników anarchistycznych ulotek, później wchodzi w spółkę z Efremem, siłaczem chroniącym go i pomagającym mu sprzedawać podejrzane pomady na porost włosów i szybko dorabia się fortuny. W wyniku licznych szwindli i morderstw Onufry Bouvila staje się jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Hiszpanii.
Bezwzględny, inteligentny i nieczuły Onufry ulega tylko kobietom. Pojawiają się w jego życiu trzy. Pierwsza - Delfina, odrażająca córka gospodarza pensjonatu, uczyni go bogatym, druga - Margarita, wytworne dziewczę z dobrego domu, da mu dzieci, trzecia - Maria, o oczach koloru karmelu, córka wynalazcy samolotu, stanie się miłością życia Onufrego. Wszystkie trzy kobiety pozwolą Onufremu na wspięcie się w barcelońskiej hierarchii towarzyskiej, społecznej i finansowej oraz na osiągnięcie wpływów politycznych w kraju.
Onufry - jako prawdziwy reprezentant handlarzy katalońskich - zawsze potrafi wyczuć, skąd wieje wiatr, odpowiednio się ustawić i dobrze zainwestować pieniądze. Niestraszne mu rewolucje, przewroty ani zmiany polityczne. Jest uosobieniem katalońskiej zaradności, wytrwałości w czasach kształtowania się tożsamości regionu, pozostającego w wiecznym sporze z królewską Kastylią.
W Mieście cudów Eduardo Mendoza portretuje mieszkańców Barcelony - czasem z ironią, czasem z czułością, nie bojąc się ukazać ich śmiesznych stron i przywar, brawury, małostkowości, ale i odwagi oraz rozmachu.

Niezapomniana opowieść o tym, jak kruche jest życie oraz do czego może posunąć się człowiek, kiedy chce je chronić.

Rodzice oczekujący narodzin dziecka mają tylko jedno życzenie: żeby było zdrowe. Nie musi być idealne. Charlotte i Sean O’Keefe – małżeństwo z kilkuletnim stażem – także wybraliby zdrowie dla swojego dziecka. Niestety, kiedy na świat przychodzi ich młodsza córka Willow, okazuje się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną objawiającą się niezwykłą łamliwością kości. Ich życie staje się pasmem bezsennych nocy, rosnących długów, współczujących spojrzeń innych rodziców i, co może najgorsze, nieustannego rozpamiętywania: co by było gdyby? Gdyby o chorobie Willow było wiadomo odpowiednio wcześnie? Gdyby urodziła się zdrowa?

Ciążę Charlotte prowadziła jej najlepsza przyjaciółka – Piper. Po jednym z niewinnych upadków Willow, który kończy się złamaniem obu kości udowych, Charlotte i Sean szukają pomocy u prawnika. Ten doradza im wytoczenie Piper procesu o błąd w sztuce lekarskiej… Wygranie sprawy gwarantowałoby rodzinie odszkodowanie, a co za tym idzie, lepszą opiekę nad córką. Jest tylko jedno ale – matka musi przyznać, że usunęłaby ciążę, gdyby wiedziała o chorobie córki. Czy zdecyduje się na taki krok? Jak wiele poświęci z miłości do dziecka?

Głęboko poruszająca powieść Jodi Picoult ukazuje rodzinę żyjącą z nieprawdopodobnym ciężarem, walkę o utrzymanie rodzinnych więzi oraz potężną siłę miłości.

Jej powieści to propozycja absolutnie dla wszystkich, a najnowsza z nich, o dziewczynce, która ma kości tak kruche, że praktycznie łamią się same, to najlepsza książka w jej dorobku od czasu "Bez mojej zgody". Za fasadą medyczno-sądowej sensacji kryje się tutaj opowieść ukazująca amerykańskie jądro ciemności: historia dwojga małżonków z małego miasteczka, postawionych w sytuacji bez wyjścia.
Stephen King
„Krucha jak lód” to wspaniała lektura, z silnie zarysowanymi postaciami, ekscytującym procesem w tle i świetnie wykorzystanym wątkiem medycznym. Picoult wykonała kawał dobrej roboty, przywołując jako temat przewodni Wrodzoną Łamliwość Kości we wszystkich jej przejawach. Począwszy od lęku rodziców przed każdym upadkiem dziecka, aż do jego rozpaczliwych próśb o normalne życie, zabawy w piaskownicy i jazdę na łyżwach…
„Washington Post”
Picoult zrobiła precyzyjne nacięcie w tkance rodzinnej, obnażając zagadnienia strachu, wzajemnego zaufania, a także problemy etyki lekarskiej i prawa. W charakterystyczny dla siebie sposób, połączyła delikatne kwestie z empatią i współczuciem.
„Booklist”
„Krucha jak lód” to kwintesencja tego, czego po pisarstwie Picoult mogą spodziewać się jej wierni czytelnicy. Poruszająca historia!
„BookPage”

"Myślisz, że życie ma jaja?, zapytał Krystian, życie jest rodzaju nijakiego. Były to dla Krystiana słowa prorocze, choć nie mógł jeszcze wtedy wiedzieć, jak bardzo nijakiego rodzaju stanie się jego własne życie"".

Bohater Alei Niepodległości to życiowy nieudacznik, frustrat i niespełniony artysta, który samotne wieczory spędza przed komputerem z butelką w ręku. Przybliżająca się „magiczna czterdziestka” nie jest dla niego cezurą, podrygiem samczego szaleństwa ani rewolucyjnym zrywem drugiej młodości. To gorzki lament nad zmarnowanym talentem i przegapionym życiem. Upływające dni nie przerażają, gdy tak łatwo skutecznie i tanio zabić nadmiar czasu. Plany nie powstają, gdy nie wiadomo, kto i po co miałby trwonić na nie więdnące siły.
Varga przyzwyczaił swoich czytelników do uderzająco trafnych, wyrazistych i nieprzyjemnych diagnoz. Wyszydzona rzeczywistość śmieszy, ale to tylko nerwowy chichot, bo pod pozorami parodii rozpoznajemy niewygodną swojskość. Tym razem zwierciadło, które Varga podstawia bohaterowi, pokazuje oblicze, jakiego nikt nie chciałby ujrzeć..."

Pamuk o miłości niemożliwej
Historia pierwszej miłości, najpiękniejszej, nieszczęśliwej. Poruszające, niezwykle osobiste dzieło Orhana Pamuka. Pierwsza powieść tego autora napisana
po przyznaniu mu literackiej Nagrody Nobla.

W kamienicy Zmiłowanie potajemnie spotyka się para kochanków i w pełnych namiętności chwilach odkrywa smak miłości i grzechu. Füsun ma zaledwie osiemnaście lat i oczarowuje młodzieńczym wdziękiem i urodą. Trzydziestoletni Kemal, który nie potrafi oprzeć się pożądaniu oraz fascynacji niewinnością dziewczyny, szykuje się właśnie do zaręczyn z piękną Sibel…

Tłem wydarzeń i zarazem jednym z bohaterów tej kunsztownie opowiedzianej historii miłosnej staje się rodzinne miasto Orhana Pamuka, znane z olśniewającej autobiografii Stambuł. Wspomnienia i miasto. Przesiąknięty nostalgią, melancholijny, dramatycznie rozdarty między przeszłością a teraźniejszością Stambuł ponownie urzeka czytelników swym magicznym, niepokojącym pięknem.

Orhan Pamuk (ur. 1952) – najwybitniejszy współczesny pisarz turecki, laureat literackiej Nagrody Nobla. Do tej pory nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazało się sześć jego książek: Śnieg, Nazywam się Czerwień, Nowe życie, Stambuł. Wspomnienia i miasto oraz Dom ciszy oraz Biały zamek.-

Shy Keenan już we wczesnym dzieciństwie poznała, co to piekło na ziemi. Skrzywdzili ją ludzie, którzy powinni kochać swoje dziecko i się o nie troszczyć. Rodzice. Dorośli. Opiekunowie. Doświadczenia Shy są tak straszne, że trudno o nich myśleć bez bólu, a co dopiero z nimi żyć. A jednak ta poniżana, bita, gwałcona i pozostawiona na pewną śmierć dziewczynka nie tylko znalazła w sobie siłę, by przeżyć, ale i by zacząć wszystko od nowa i wymierzyć sprawiedliwość. Udowodniła, że nawet najgorsza trauma może stać się punktem wyjścia do czegoś dobrego. Dziś pomaga innym krzywdzonym dzieciom uporać się z demonami przeszłości.

Wzruszająca opowieść o adopcji i macierzyństwie. Autorki poznały się na studiach. Początkowo połączyły je wspólne zainteresowania. Po pewnym czasie odkryły, że borykają się z podobnymi problemami. Kiedy dla obu kobiet niepłodność przestała stanowić temat tabu, zdecydowały się spełnić swoje marzenia. Dzisiaj są szczęśliwymi matkami. Postanowiły podzielić się swoimi doświadczeniami, by dać nadzieję i przykład wszystkim tym, którzy z powodu braku dziecka przeżywają trudne chwile. To także odpowiednia lektura dla najbliższych, rodziny i przyjaciół ludzi cierpiących z powodu bezdzietności.

Justyna Bigos i Beata Mozer odważyły się opowiedzieć o swojej drodze do adopcyjnego macierzyństwa. Podjęły temat bliski tysiącom par małżeńskich w sposób oryginalny i odmienny od innych autorów książek o tej tematyce. Mówią o trudnych momentach intymnej sfery życia dwojga ludzi marzących o dziecku. Opisują drogę, która doprowadziła ich do narodzenia się jeszcze nie dziecka, ale już decyzji... Drogę do adopcji.
Joanna Skurska, dyrektor fundacji Dla Rodziny

Odważę się powiedzieć, że jest jakiś przedwieczny sens, tajemnica i przykazanie Rodziny Zastępczej, skoro sam Bóg powierzył swego Syna takiej właśnie rodzinie ludzkiej.
Piękna, mądra i wartościowa książka – pięknych, mądrych i wartościowych kobiet, Justyny i Beaty. Tekst odważny, pełen dramatyzmu, krystalicznej szczerości, bezkompromisowy, głęboki, poruszający i wymowny.
Piotr Fronczewski

Autorki obalają stereotypy, konfrontują się z iluzją, zakłamaniem i brakiem tolerancji. Burzą świat bajki, odsłaniając zarazem czystość intencji, walkę o marzenia i narodziny miłości. Bo to jest książka o miłości, o rodzącym się uczuciu i nadziei...
Edyta Olszówka

Justyna Bigos – ur. 1 czerwca 1978 r. Absolwentka Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego (resocjalizacja), dodatkowo ukończyła Podyplomowe Studium Prawa Pracy na Wydziale Prawa Uniwersytetu Gdańskiego. Aktywna zawodowo, szczęśliwa żona i mama. Obecnie jest w trakcie procedury adopcyjnej swojego drugiego dziecka.

Beata Mozer – ur. 6 sierpnia 1976 r. Ukończyła pięcioletnie studia magisterskie na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego o specjalizacji resocjalizacja. Obecnie aktywna zawodowo w niepełnym wymiarze. Pełnoetatowa perfekcyjna pani domu. Spełniona żona i mama.